دو دهه ی آینده تحول وسیعی را در زندگی کاری ما ایجاد خواهد کرد. قبل از اینکه به 20 سال آینده نگاه کنیم بیایید مروری گذرا داشته باشیم بر اکنون و چیزهایی که زمانی متضاد به حساب می آمدند.

ما امروزه در دنیایی پر از ربات ها و انبوهی از مشاغل مختلف زندگی می کنیم.

با رسیدن شمار ربات های شاغل به سطح رکوردها باید گفت بر اساس تحقیقی که ماه گذشته صورت گرفته  در سال 2018 میزان جهانی بیکاری به 5.2 درصد یعنی به کمترین میزان در 38 سال گذشته کاهش یافته است.

به عبارتی تکنولوژی پیشرفته و اشتغال بالا نباید متقابلاً منحصر به فرد باشد و امروزه با اثبات این حقیقت مواجهیم.

با توجه به این تقارن میان اشتغال و تکنولوژی به نظر می رسد دلایلی وجود دارد که بر اساس آن می توان گفت در دو دهه ی آینده شغل ها بیشتر در دسترس، انعطاف پذیر و آزادانه خواهند بود.

در این بخش 5 تغییر بدیهی قابل پیش بینی  قبلا برای انجمن اقتصاد جهانی شفاف سازی شده است را مطرح می کنیم:

1. AI و رباتیک نهایتاً منجر به ایجاد شغل های بیشتر می شوند نه کمتر. درست مثل همین امروز!

2. هیچ کمبود شغلی نخواهد بود اما (مگر اینکه اشتباه پیش برویم) در مورد استعداد و مهارت برای پر کرد آن فرصت های شغلی کمبود خواهد بود.

3. به عادی شدن کار از راه دور، شهرها وارد جنگ های آینده بر سر استعداد خواهند شد. از بین رفتن کار در محل مشخص، آزادی جغرافیایی جدیدی را به مردم می دهد تا هر جا که دوست دارند زندگی کنند و شهرها و کلان شهرها بر سر جذب نیروی راه دور مبارزه می کنند.

4. بر اساس نرخ رشد نیروی کار  در آمارهای فریلنسینگ  سال 2017 امریکا، اکثریت نیروی کار در سال 2027 فریلنس خواهد بود.

5. تغییرات تکنولوژیک روند افزایشی خواهد داشت و در نتیجه یادگیری مهارت های جدید به یک ضرورت همیشگی در طول زندگی تبدیل خواهد شد.

سازنده ترین بحث این نیست که تغییری وجود خواهد داشت یا خیر، بلکه این است که ما باید چه کنیم تا از داشتن بهترین و جامع ترین راه های درآمد مطمئن شویم.

در اینجا چند توصیه برای هدایت افراد به سمت آینده ی مثبت شغلی را ارائه می نماییم:

 

راهکار اول: تفکر مجدد در مورد آموزش

تغییرات سریع تکنولوژی به این معناست که افراد برای مدیریت ماشین هایی که به طور دائم در حال کار هستند به یادگیری فوری مهارت نیاز دارند. سیستم آموزشی فعلی ما با سرعت خیلی کمی خود را با تکنولوژی وفق می دهد و واقعا برای این دنیای جدید غیرموثر است.

ما باید یک سیستم آموزشی ویژه برای کل عمر افراد و همچنین فرهنگی برای ارتقاء آن بسازیم. بازنویسی این سیستم آموزشی باید از قبل از پیش دبستانی آغاز شده و اجباری و رایگان اما در عین حال در سراسر زندگی شغلی فرد نیز در دسترس باشد.

 

تکنولوژی ها و سهم کمپانی های محتمل در به کارگیری آنها در سال 2022

تجزیه و تحلیل Big data ی کاربر و مداخل

بازارهای وابسته به اپ و وب

اینترنت اشیاء

یادگیری ماشینی

محاسبات ابری

تجارت دیجیتال

واقعیت افزوده و مجازی

رمز گذاری

متریال های جدید

پوشاک الکترونیک

فناوری Block chain

پرینت سه بعدی

حمل و نقل خودکار

ربات های ثابت

محاسبات کوانتوم

ربات های زمینی غیر انسان نما

بیوتکنولوژی

ربات های انسان نما

ربات های هوایی و زیرآبی

منبع: تحقیقات آینده ی مشاغل، انجام شده در سال 2018 توسط انجمن اقتصاد جهانی

 

آنچه برای نیروی کار آینده اهمیت دارد "مهارت" است نه مدرک دانشگاهی

بنابراین در حالیکه امروزه فقط به مقرون به صرفه بودن یا نبودن تحصیل در دانشگاه فکر می کنیم باید رویکرد خود را تغییر داده و به این فکر کنیم  که ادامه ی این تحصیل برای آینده ی ما ارزش دارد؟ و اگر ندارد پس باید به دنبال راهی برای کسب مهارت های لازم باشیم. برنامه های آموزش فنی و حرفه ای متمرکز بر مهارت و دیگر راه های بالا رفتن از نردبام مهارت، مثل کارآموزی، باید به طور وسیعی قابل دسترسی و مقرون به صرفه باشد.

به علاوه سیستم آموزشی ما باید مردم را به مهارت هایی که ماشین ها در آن خوب نیستند (البته فعلا) مجهز کند. یعنی مهارت های meta مانند کارآفرینی، کار تیمی،  شجاعت و وفق پذیری.

حالا که دولت با تمام سطوح انرژی خود با تغییر نیروی کار هماهنگ شد و بیزنس ها هم همراه شدند باید بخشی از بار را برداشت و بیزنس ها هم مثل دولت باید هم روی نیروی کاری که الان دارند و هم روی نیروی کاری که برای آینده نیاز دارند سرمایه گذاری کنند. این یعنی بیزنس ها باید منابع بیشتری را برای آموزش نیروهای جدید برای بخش هایی که در آینده باز می شوند هزینه کرده و در زمینه ی ارتقاء مهارت های کارکنان فعلی خود نیز سرمایه گذاری داشته باشند. قانون گذاران مالیاتی باید شرکت هایی را که مجبور به اخراج نیروی کار شده اند یا حقوق کارکنان را بخاطر مشکلات مالیاتی کاهش داده اند تشویق کنند تا نشانه های کاهش سرمایه نسبت به نیروی کار در آنها از بین برود. این قوانین جدید باید با مشاغل جدید وفق پیدا کند و باعث رشد درآمد در راستای رشد نیروی کار شود. کمپانی ها باید استعدادهای لازم برای رسیدن به اهدافشان را داشته باشند. در این حالت دولت نیز سود خواهد کرد چرا که مالیات حاصل از نیروی کار ثابت دارای پایه ی بالاتری خواهد بود.

راهکار دوم: مراقبت از کارگر را از یک شبکه ی ایمن به یک ترامپولین تبدیل کنید

سیتسم های مالیات، مراقبت های سلامتی، بیمه ی بیکاری و حقوق بازنشستگی ما همگی برای محیط صنعتی ساخته شده اند و اگر تغییرات قابل توجهی در آنها ایجاد نکنیم در محیط پیشرفته ی آینده به کار هیچکس نخواهند آمد.

چندین دهه این سیستم ها با محوریت چگونگی به کارگیری اکثریت کارگران هم راستا بوده اند اما وقتی این روش به کارگیری تغییر کرده و واقعا با سرعت زیادی در حال جا گذاشتن همه ی ما پشت سر خود است، تمام بخش های جامعه باید مزایای متمایز کننده و مراقبت های موقعیت اشتغال تمام وقت و توزیع این مزایا به شکلی مساوی بین نیروی کار سازنده را بررسی کنند.

پیشرفت های تکنولوژیک و نوآوری ها در بازتاب این مزایا می توانند به این تغییر کمک کنند. موثر بودن برای شبکه ای ایمن و نوین به معنای در آغوش کشیدن بازخورد مزایاست. به طور مثال Edtech راه های کم هزینه ای برای فراهم کردن شرایط مهارت آموزی پیشنهاد می کند. این راه ها باید توسط سهامداران نیز طراحی شده باشند نه فقط توسط شهروندان آموزش دیده، حتی بیزنس ها، اتحادیه های تجاری و دیگر گروه هایی که به باز مهارت آموزی و آموزش ارتقاء دهنده ی مهارت برای رسیدن به اهدافشان و با همراهی کارگران نیاز دارند نیز باید در این طراحی دخیل باشند.

ایده های بی نظیر سیاسی هم در زمینه ی تغییر بازده مزایا تست می شوند.  مثلا مدل "انعطاف پذیری" دانمارک که شامل مزایای دولتی مثل بیمه ی بیکاری و مهارت آموزی با یارانه ی بسیار بالاست. دیگر موارد، مثل مزایای پرتابل و یک سیستم درآمد پایه ی جهانی یا UBI هم بخاطر به کارگیریشان ارزش ادامه ی امتحان کردن را دارند. ما باید خود را برای ادامه ی روند نوآوری در این حوزه به چالش بکشیم و در جهت ایجاد موقعیت و شرایط برای امتحان کردن این ایده ها با احترام به نیازهای روز و آینده ی نیروی کار با دولت ها همکاری کنیم.

راهکار سوم: به مردم آزادی و انعطاف پذیری بیشتری ببخشیم

همکاری دولت و بیزنس ها با هم، با ایجاد جامعیت بیشتر، زندگی را برای مردم ساده تر می کند. دولت و بیزنس می توانند مهیا کردن فضای کار از راه دور، برنامه ریزی انعطاف پذیر و قدرت پلت فرم ها، این کار را آغاز کنند.

کار کردن در محل کار اغلب برای کسانی که به تازگی پدر و مادر شده اند، افراد مجرد، کسانی که دارای معلولیت هستند یا بسیاری از افراد دیگر اجتماع،  نه ممکن است نه عملی اما دادن امکان کار کردن از درون خانه یا ایجاد برنامه ی شخصی باعث می شود عده ی زیادی از این افراد بتوانند کسب درآمد کنند. همانطور که افراد زیادی نیز امروزه این کار را می کنند.

امروزه، تقریباً 20 الی 30 درصد افراد بزرگسال جمعیت ایالات متحده ی امریکا به شغل های مستقل مشغول هستند و حتی در بازارهای نوظهور این آمار بسیار فراتر نیز می رود.

پلت فرم هایی مثل کمپانی Upwork با ایجاد راه های سریع تر و بهتر برای ارتباط خریداران و فروشندگان، به تغذیه ی این شیوه کمک می کنند و برای میلیون ها نفر در سراسر جهان از طریق وب سایت خود و هاست دیگران در حال ایجاد موقعیت هایی برای کسب درآمد و انعطاف پذیری در جهت ایجاد یک زندگی مطلوب برای مردم است. بنابراین پیام امروز به دولت ها این است: "اول از آسیب ها جلوگیری کنید" اما مهم تر از آن این است که به آینده نگاه کنیم و دولت ها و عوامل دولتی را به توقف سرکوب مشاغل آزادی مثل فریلنسینگ، که می توانند افراد زیادی را شاغل کنند تشویق کنیم. در واقع تخمین زده می شود که در سال 2025 می توان 2.7 تریلیون دلار به GDP جهانی افزود و بسیاری از مشکلات مداوم بازارهای کار جهانی را اصلاح کرد.

با ارتقاء کار از راه دور و برنامه ریزی منعطف می تواند سهم زنان در نیروی کار را افزایش و نابرابری جنسیتی را کاهش داد.

یکی از کمپانی های بزرگ به گونه ای این موضوع را اثبات کرده است. در میانه ی سال 1990 کمپانی EY پس از آنکه مشاورینش متوجه شدند که کارکنان خانم کمپانی آنها با نرخ 10 تا 15 درصد بیش از مردان در حال ترک شغل خود هستند با جدیت تمام شروع به ارتقاء انعطاف برنامه ی کار کردند.

27 سال بعد با کارهای منعطف رسمی و کاهش برنامه های کاری پاره وقت، EY در کنار دیگر تلاش ها مقدار این آمار را در زنان و مردان به تساوی رساند و در زمینه ی مشارکت زنان که هدف این کمپانی بود به میزان 30 درصدی حضور زنان در هر سال رسیدند.